W okresie zimowym i wczesnej wiosny wielu producentów rolnych musi znaleźć miejsce na przechowywanie obornika przed jego zastosowaniem na polu. Choć może się wydawać, że wystarczy wybrać kawałek ziemi, przepisy szczegółowo określają, jakie warunki musi spełniać teren i w jaki sposób należy przechowywać nawóz, aby nie zagrażał środowisku. Sprawdźmy, jakie regulacje trzeba uwzględnić przy składowaniu obornika.

Wybór odpowiedniego miejsca

Pryzma obornika powinna znajdować się na terenie możliwie płaskim, z maksymalnym spadkiem nieprzekraczającym 3 procent. Nie można jej lokować w zagłębieniach ani na terenach piaszczystych, podmokłych czy nadmiernie uwilgotnionych. Gleba powinna być względnie nieprzepuszczalna, co zmniejsza ryzyko przenikania substancji do wód gruntowych. Dodatkowo w przypadku ujęć wodnych odległość od linii brzegowej powinna wynosić co najmniej 25 metrów.

Minimalne odległości od obiektów i granic

Przepisy wskazują również, jak daleko od innych elementów krajobrazu należy umieścić pryzmę. Minimalna odległość od granicy działki wynosi 4 metry, natomiast od zabudowań mieszkalnych – 30 metrów. Jeśli w pobliżu znajdują się obiekty przetwórstwa rolno-spożywczego, zaleca się zachowanie aż 50 metrów. Konieczne jest także zachowanie odległości 5 metrów od silosów i 10 metrów od pryzm z kiszonką. Podobne regulacje obowiązują przy składowaniu na płytach obornikowych.

Czas i dokumentacja przechowywania

Obornik można pozostawić w jednym miejscu maksymalnie przez sześć miesięcy, co zazwyczaj pozwala na jego aplikację wiosną. Warto pamiętać, że dokumentacja miejsca składowania jest obowiązkowa – powinna wskazywać działkę i dokładne położenie pryzmy. Choć w kolejnych latach można ponownie przechowywać obornik na tej samej działce, nie wolno lokować pryzmy w tym samym miejscu przez trzy lata. Dokumentację trzeba przechowywać przez ten sam okres i uwzględnić w niej czas przechowywania obornika.