Stonka atakuje ziemniaki – nie lekceważ tego szkodnika!
Stonka ziemniaczana to jeden z najgroźniejszych szkodników upraw ziemniaka. Choć zwykle rozwija tylko jedno pokolenie w sezonie, to w cieplejszych latach może dojść do pojawienia się kolejnej generacji. Szczególnie niebezpieczne są larwy, które bardzo intensywnie żerują. Uszkadzają nie tylko liście, ale też pędy boczne, łodygi, a w skrajnych przypadkach – nawet same bulwy. Brak skutecznej ochrony może skutkować spadkiem plonu nawet o 30%, a przy silnym nasileniu utrata plonu może być jeszcze większa.
Monitoruj i reaguj
W zwalczaniu stonki kluczowy jest regularny monitoring plantacji. Optymalny moment do wykonania zabiegu przypada wtedy, gdy większość larw znajduje się w drugim lub trzecim stadium rozwojowym (L2–L3). Próg szkodliwości wynosi wówczas 10 złóż jaj na 10 roślinach lub 15 larw na jednej roślinie. W tym samym czasie można skutecznie ograniczyć także liczebność mszyc, szczególnie mszycy brzoskwiniowej, która przenosi groźne wirusy ziemniaka, tj. PVY, PVM, PVS oraz PRLV.
Uwaga na pogodę i odporność
Podczas wykonywania oprysków należy uwzględnić warunki atmosferyczne – szczególnie temperaturę powietrza. Niektóre preparaty mogą być mniej skuteczne lub nawet nieskuteczne, jeśli zastosuje się je w niewłaściwych warunkach. Odpowiedni dobór środka i termin zabiegu mają kluczowe znaczenie dla skutecznego zwalczania stonki i ochrony plonów.
W ostatnich latach stonka coraz częściej uodparnia się na środki ochrony roślin, zwłaszcza na pyretroidy i neonikotynoidy. Dlatego konieczne jest stosowanie rotacji insektycydów, czyli naprzemiennego używania środków o różnych mechanizmach działania. Do dyspozycji rolników są m.in. Środki z grupy diamid (np. chlorantraniliprol, cyjanotraniliprol) działające powierzchniowo i wgłębnie, limonoidy (azadyrachtyna) o działaniu wgłębnym, neonikotynoidy (acetamipryd) działające układowo, pyretroidy (tj. cypermetryna, deltametryna) o działaniu powierzchniowym oraz spinozyny (spinosad) działające powierzchniowe i wgłębnie.
